Γεννήθηκα το 1952 στο Αίγιο σε μια οικογένεια με δυο αγόρια και ένα κορίτσι.Ο πατέρας μου μας αγαπούσε και εργαζότανε σκληρά για την οικογένεια του. Η μητέρα μας φρόντιζε και μας νουθετούσε, για να πάρουμε καλές αρχές.


Πολλές φορές όμως αναγκαζόταν να εργαστεί και έτσι μέναμε μόνοι μας. Οι σχέσεις μας με το θεό ήταν τυπικές. Δεν μου άρεσε να πηγαίνω εκκλησία παρόλο που είχα φόβο θεού και προσευχόμουνα όπως μου είχαν μάθει. Έτσι Εκκλησία πήγαινα Χριστούγεννα και Πάσχα. Τίποτα περισσότερο. Στη συνέχεια πήγα στο στρατό. Εκεί υπηρέτησα σαν οδηγός στην ακολουθία του Μακάριου. Ο θεός με φύλαξε και σε αυτή τη περίοδο της ζωής μου από πολλά ατυχήματα. Όταν απολύθηκα πήγα στην Σαουδική Αραβία και εργάστηκα σ’ ένα έργο στο Κρικ Βίλλα του βασιλιά Χάλεντ. Είχα αρχίσει να κάνω όνειρα για το μέλλον μου. Είχα πολλές φιλοδοξίες και ήθελα να αποκτήσω πολλά χρήματα. Η ζωή μου ήταν γεμάτη αμαρτία. Μόλις τελείωνε το έργο ασχολιόμουνα την ημέρα με το ψάρεμα και το βράδυ δούλευα σαν ηλεκτρολόγος. Ώσπου ένα πρωινό μου τηλεφωνεί ή γυναίκα μου, που τότε είχαμε δεσμό, και μου λέει ότι ο αδερφός της σκοτώθηκε από ηλεκτροπληξία. Πραγματικά σοκαρίστηκα. Δεν φτάνει όμως αυτό, μετά από μερικές ημέρες με ειδοποιούνε ότι ή μητέρα μου είναι άρρωστη. Έτσι γύρισα στην Ελλάδα. Η μητέρα μου σε λίγες ημέρες πέθανε σε ηλικία 45 ετών. Δεν τελείωσαν όμως οι δυσκολίες εδώ. Παντρεύτηκα με την Λέτα η οποία έμεινε έγκυος, όμως ο παιδί μας πέθανε. Ήταν δυσβάστακτος ο πόνος. Θυμάμαι ότι ήμουν μαζί με τον πεθερό μου στην πλατειά Όλγας στην Πάτρα , έκλαιγα και φώναζα «γιατί Θεέ μου». Μετά από αυτό το γεγονός ο Θεός άρχισε να ενεργεί το θαυμαστό σχέδιο του στη ζωή μου, παρόλο που εγώ ήμουν νευρικός, βλάσφημος και θεωρούσα τον εαυτό μου σωστό και δίκαιο. Η δικαιοσύνη όμως του ανθρώπου είναι σαν ρυπαρό ιμάτιο. Το 1984 ήμουν άνεργος και έψαχνα για εργασία ως ηλεκτρολόγος. Μου πρότειναν εργασία σε ένα εργοστάσιο. Λίγες μέρες μετά ο αδ. Γ. Κοροβέσης, διευθυντής τότε στο εργοστάσιο αυτό, με κάλεσε για συνέντευξη και τελικά ξεκίνησα να εργαζομαι εκεί. Τον Απρίλιο του 1986 συμβαίνει το Τσερνομπίλ. Όλοι φοβηθήκαμε και αρχίσαμε να κάνουμε συζητήσεις γύρω από το τέλος του κόσμου. Ένας προϊστάμενός μου μίλησε για τον Χριστό και για το 666 και για τα πράγματι του Θεού γενικότερα. Έτσι αποφάσισα να πάω για πρώτη φορά στην Ελευθέρα Αποστολική Εκκλησία Πεντηκοστής στην Πάτρα, ήμερα Παρασκευή. Εκεί βλέπω ένα χώρο απλό, όπου άντρες γονατιστοί και γυναίκες με μαντήλια στο κεφάλια τους, προσεύχονταν. Όταν τελείωσε η προσευχή μείναμε και ακούσαμε το κήρυγμα. Ξαναπήγα την Κυριακή και άκουσα πάλι το Λόγο του Θεού. Στο τέλος του κηρύγματος ζήτησα μια Αγία Γραφή και άρχισα να την διαβάζω με δίψα. Αντλούσα δύναμη μέσα από το Λόγο του Θεού και γέμιζα με χαρά, αγάπη, ειρήνη, δεν νευρίαζα πια, δε βλασφημούσα, έκοψα το τσιγάρο και όλα τα «αισχρόν εστί και λέγειν». Την επόμενη Τρίτη πήγαμε στην εκκλησία του Πύργου. Εκεί συνάντησα και τον Γιώργο Κοροβέση το διευθυντή μου, ο οποίος με κάλεσε και σε μία προσευχή στο Αίγιο. Σε αυτή τη προσευχή ο Κύριος με επισκέφτηκε και με αναγέννησε. Η καρδία μου είχε γεμίσει χαρά και αγάπη που πουθενά δε μπορείς να βρεις σε όλο τον κόσμο. Ο Κύριος άρχισε να εργάζεται μαζί μου βάζοντας μου ζήλο για τα πνευματικά, μελετώντας συνέχεια το Λόγο του. Τον πρώτο καιρό δε καταλάβαινα πολλά πράγματα, αλλά σταδιακά ο Κύριος μου αποκάλυπτε τον Άγιο Λόγο Του. Κάθε Πέμπτη και Σάββατο μαζευόμαστε στο σπίτι του αδερφού Κοροβέση, την Τρίτη πηγαίναμε στο Πύργο και την Κυριακή στη Πάτρα. Σιγά σιγά όμως άρχισαν οι αντιδράσεις και οι διωγμοί από φίλους και συγγενείς οι οποίοι μου λέγανε ότι πληρώνομαι εκεί που πάω, ενώ ο αδερφός μου αντίθετα μου έλεγε ότι θα μου πάρουνε τα χρήματα που είχα φέρει από την Αραβία. Τον ίδιο πόλεμο όμως είχα και στην δουλειά μου. Ο Λόγος όμως με ενδυνάμωνε. “Εάν ο κόσμος σας μισεί εμέ πρότερο εμίσησαν, εάν σας ονειδίσουν για το όνομα μου είστε μακάριοι.” Ο διάβολος προσπάθησε πολλές φορές να με σταματήσει όμως ο Κύριος μου είχε δώσει παρρησία και είχα πάρει σταθερή απόφαση. Αυτό θέλει ο Κύριος «διότι ήμουν πεπεισμένος σε ποιον είχα πιστέψει και είναι δυνατόν να φυλάξει την παρακαταθήκη μου μέχρι τέλους». Σε μια προσευχή στο σπίτι του αδερφού Κοροβέση ο Κύριος με βάπτισε με πνεύμα άγιο με δύναμη πολύ, δίνοντας μου πολλές γλώσσες. Εκείνο το βράδυ έγινε ένα πνευματικό πανηγύρι καθως ο Κυριος βάπτισε συνολικά 10 άτομα με Πνεύμα Άγιο. Στις 24-8-86 ημέρα Κυριακή, κάνοντας το θέλημα του Κυρίου βαπτίστηκα στο νερό στην εκκλησία της Πάτρας. Σε λίγο καιρό και η σύζυγος μου βαπτίστηκε με Πνεύμα Άγιο. Εκείνη την εποχή ο Κύριος με θεράπευσε και από μια ασθένεια που είχα, με φοβερούς πόνους. Όσο ήμουνα στο κόσμο αγαπούσα πολύ το ποδόσφαιρο. Ο Κύριος όμως με ελευθέρωσε και ενώ δεν έχανα κανένα αγώνα, έπαψε να με ενδιαφέρει. Όταν ο αδ. Κοροβέσης έφυγε από το εργοστάσιο ήρθα σε πολύ δύσκολη θέση και κινδύνεψα να απολυθώ γιατί είχα πιστέψει στο Χριστό. Ο Κύριος όμως δεν επέτρεψε να χάσω τη δουλειά μου. Με βοήθησε επίσης και σε ένα σοβαρό δικαστήριο που είχα και με απάλλαξε. Ο Κύριος μας χάρισε τρία παιδιά την Έφη τον Παύλο και την Κωνσταντίνα και πριν τέσσερα χρόνια μου χάρισε ένα καλό γαμπρό και ένα εγγονάκι τον Άκη. Τον ευχαριστώ για όλες τις ευεργεσίες του και τον παρακαλώ να μας κρατήσει κοντά του μέχρι τέλους. Δόξα!

Δωρεάν Καινή Διαθήκη

free-bible

τηλεφωνήστε στο 2106818442

και θα σας αποσταλεί στην διεύθυνση που επιθυμείτε

 

Εικόνες από την Πάτρα

Χριστιανικά ραδιόφωνα

Χριστιανικές ιστοσελίδες

Η Βίβλος σε pc & κινητό